Waligóra to dokładnie ten typ góry, przy której człowiek zastanawia się, czy przypadkiem nie zapisał się na jakiś górski „crossfit level HARD”. Serio – najwyższy szczyt Gór Kamiennych potrafi zmęczyć tak, że kolana prowadzą wewnętrzny monolog motywacyjny, ale jednocześnie daje taką satysfakcję, że człowiek od razu zapomina o całej zadyszce.

Celujemy w żółty szlak

Startujemy niepozornie – w Grzmiącej. Samochód zaparkowaliśmy tuż przy żółtym szlaku, na mikro-parkingu, na szczęście był asfalt także nie musicie tutaj wjeżdżać 4×4. Jednak ten parking do “normalnych” nie należy, bo jest on bardzo…stromy, dlatego „warto zaciągnąć ręczny na poważnie”!

I od pierwszych metrów góry wałbrzyskie pokazują klasyk gatunku: przewyższenie 46%. Tak, dobrze widzicie – czterdzieści sześć procent. Szlak wita nas jak trener personalny, który nie przyjmuje wymówek. Ale dobra wiadomość jest taka, że po tym pionowym powitaniu robi się na chwilę łagodniej. Pomiędzy żółtym a niebieskim szlakiem mamy jakieś 100 metrów po płaskim, żeby złapać oddech i przypomnieć sobie, jak to jest chodzić „normalnie”.

Kilka mniejszych szczytów po drodze

Potem znowu startuje wałbrzyska klasyka – 32% przewyższenia, ale szlak prowadzi ładnym, leśnym terenem. Mijamy Rogowiec, potem Jeleniec, a wszystko to w rytmie „trochę potu, trochę zachwytów”. Przy Przełęczy pod Jeleńcem odbijamy na czerwony szlak, który wita nas małą grą terenową: góra–dół, góra–dół, aż w końcu dochodzimy do żółtego szlaku. I wtedy zaczyna się to, na co wszyscy czekają: atak szczytowy na Waligórę.

Atak szczytowy na Waligórę

I tu już nie ma żartów – 62% przewyższenia. Sześćdziesiąt dwa. Ten odcinek spokojnie mógłby być używany jako test psychicznej odporności. Ale wystarczy zaciągnąć pasa, nie patrzeć zbyt często w górę i po prostu iść – bo pieczątka sama się nie przybije, a satysfakcja na szczycie jest absolutnie tego warta. Pomiędzy czerwonym a żółtym szlakiem mamy obowiązkowy przystanek w Schronisku Andrzejówka.

Powrót z epizodami

Powrót to już sama przyjemność: najpierw druga część żółtego szlaku z małym epizodem o treści 32% przewyższenia. Potem zmiana na czarny szlak, idziemy nim dosyć spory kawałek, zmienia on kolor na zielony prosto pod drzwi samochodu. Kolana śpiewają hymn wdzięczności, a głowa jest przewietrzona jak po solidnym spacerze na Islandii w styczniu.

Było super, nie peniaj!

Całość trasy była przewidziana na 3 godziny 24 minuty i 10,2 km, ale tradycyjnie wykręciliśmy nasze szybkie tempo i zrobiliśmy ją w ok. 2,5 godziny. Trochę nas przetyrała, ale było warto – jak zawsze.

Waligóra? Polecamy. Mocno. To nie jest zwykły spacerek, a mała górska przygoda z elementami „ciekawe, czy moje kolana i płuca to wytrzymają?”. Ale widoki, klimat i Andrzejówka na deser – robią swoje! Ps. A picka w Stacji Neapol w Rogowie Sobóckim to już w ogóle wspaniałe zwieńczenie tak intensywnego dnia!